عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٩

نور چشم از نور دلها حاصل است

خطبهء شاهان بگردد و آن كيا * جز كيا و خطبه‌هاى انبيا

زانكه نوش « 1 » پادشاهان از هواست * بارنامهء انبيا از كبرياست

از درمها نام شاهان بركنند * نام احمد تا ابد برمىزنند

نام احمد نام جمله انبياست * چون‌كه صد آمد نود هم پيش ماست

نور چشم از نور دلها حاصل است

نور چشم از نور دلها حاصل است

نورِ نورِ چشم ، از نور دل است * نور چشم از نور دلها حاصل است

باز ، نور نور دل ، نور خداست « 2 » * كو ز نور عقل و حس ، پاك و جداست

شب نبُد نور و نديدى رنگ را * پس به ضدّش نور پيدا شد تو را

ديدن نور است ، آنكه ديد رنگ * وين به ضدّ نور دانى بىدرنگ

كت نظر بر نور بود ، آنگه به رنگ * پس به ضدّ ، پيدا بود رومى و زنگ

رنج و غم را حق پى آن آفريد * تا بدين ضدّ ، خوشدلى آيد به ديد

پس نهانىها به ضدّ پيدا شود * چون‌كه حق را نيست ، ضدّ پنهان بُود

پس به ضدّ نور دانستى تو نور * ضدّ ضد را مىنمايد در صدور

نور حق را نيست ضدّى در وجود * تا به ضدّ ، او را توان پيدا نمود

صورت از معنى ، چو شيران بيشه دان * يا چو آواز و سخن ز انديشه دان

اين سخن و آواز ، از انديشه خاست * تو ندانى بحر انديشه كجاست

ليك چون موج سخن ديدى لطيف * بحر آن دانى كه باشد هم شريف

چون ز دانش موج انديشه بتاخت * از سخن و آواز او صورت بساخت

از سخن ، صورت بزاد و باز مرد * موج خود را باز اندر بحر برد

صورت از بىصورتى آمد برون * باز شد كه انّا اليه راجعون

( 1 ) - در نسخه قونيه : بَوش . ( 2 ) - اشاره « اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ » آيه : 35 سوره النور .