عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٧

حق آموخت كرم پيله را

چند صورت آخر اى صورت‌پرست * جان بىمعنيت از صورت نرست ؟

گر به صورت ، آدمى انسان بدى * احمد و بو جهل خود يكسان بدى

نقش بر ديوار مثل آدم است * بنگر ، از آدم چه چيز او كَم است ؟

جان كَم است آن صورت بىتاب را * رو بجو آن گوهر كمياب را

شد سر شيران عالم جمله پست * چون سگ اصحاب را دادند دست

وصف صورت نيست اندر خامه‌ها * عالِم عادِل بود در نامه‌ها

عالم و عادل ، همه معنى است بس * كش نيابى در مكان و پيش و پس

آنچه حق آموخت مر زنبور را * آن نباشد شير را و گور را

خانه‌ها سازد پر از حلواى تر * حق ، بر او آن علم را بگشاد در

آنچه حق آموخت كِرم پيله را * هيچ فيلى داند آن گون حيله را ؟

آدم خاكى ز حق آموخت علم * تا به هفتم آسمان افروختِ علم

نام و ناموس مَلَك را درشِكست * كورى آن‌كس كه از حق ، درشكست

قطره‌اى دل را ، يكى گوهر فتاد * كان به درياها و گردون‌ها نداد