عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٤

همنشين اهل معنى باش

همنشين اهل معنى باش

همنشين اهل معنى باش

رو به معنى كوش اى صورت‌پرست * زانكه معنى بر تن صورت‌پَرَست

هم‌نشين اهل معنى باش تا * هم عطا يا بى و هم باشى فتى « 1 »

جان بىمعنى در اين تن ، بىخلاف * هست همچون تيغ چوبين در غلاف

تا غلاف اندر بود با حالت است « 2 » * چون برون شد ، سوختن را آلت است

تيغ چوبين را مبَر در كارزار * بنگر اول تا نگردد كارزار

گر بود چوبين ، برو ديگر طلب * ور بود الماس ، پيش‌آ با طرب

تيغ در زرادخانه اولياست * ديدن ايشان شما را كيمياست

جمله دانايان همين گفته ، همين * هست دانا رحمة للعالمين

گر انارى مىخرى ، خندان بخر * تا دهد خنده ز دانهء او خبر

نار خندان ، باغ را خندان كند * صحبت مردانت از مردان كند

گر تو سنگ صخرهء و مرمر شوى * چون به صاحبدل رسى ، گوهر شوى

مهر پاكان در دل و در جان نشان * دل مده الّا به مهر دلخوشان

كوى نوميدى مرو ، اميدهاست * سوى تاريكى مرو ، خورشيدهاست

دل تو را در كوى اهل دل كشد * تن تو را در حبس آب و گل كشد

هين غذاى دل بده از همدلى * رو بجو اقبال را از مقبلى

صاحب ده پادشاه جسم‌هاست * صاحب‌دل شاه دلهاى شماست

فرع ديد آمد عمل ، بىهيچ شك * پس نباشد مردم الّا مردمك

جان نامحرم نبيند روى دوست * جز همان جانى كه او از اصل اوست

سايهء يزدان ، بود بندهء خدا * مردهء اين عالم و زندهء خدا

دامن او گير زوتر ، بىگمان * تا رهى از فتنهء آخر زمان

كيف مدّ الظل نقش اولياست * كو دليل نور خورشيد خداست

اندر اين وادى مرو بىاين دليل * « لا أحبّ الآفلين » گو ، چون خليل

( 1 ) - فتى : جوانمرد . ( 2 ) - در نسخه قونيه : « بىقيمتست » .