عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٧١

با هوا و آرزو كم باش دوست

هيچ دانى آشنا كردن ؟ بگو * گفت : نه اى خوش‌جواب خوب‌رو

گفت : كُلّ عمرت اى نحوى فناست * زانكه كشتى غرق اين گرداب‌هاست

محو مىبايد نه نحو اينجا ، بدان * گر تو محوى بىخطر در آب ران

آب دريا مُرده را بر سر نهد * ور بود زنده ، ز دريا كى رهد ؟

چون به مردى تو ز اوصاف بشر * بحر اسرارت نهد بر فرق سر

اى كه خلقان را تو خر مىخوانده‌اى * اين زمان چون خر بر اين يخ مانده‌اى

گر تو علّامهء جهانى در جهان * نك فناى اين جهان بين وين زمان

مرد نحوى را از آن در دوختم * تا شما را نحو محو آموختم

فقه فقه و نحو نحو و صرف صرف * دركم آمد يا بى اى يار شگرف

با هوا و آرزو كم باش دوست

با هوا و آرزو كم باش دوست

با هوا و آرزو كم باش دوست * چون « يضلّك عن سبيل اللّه » « 1 » اوست

اين هوا را نشكند اندر جهان * هيچ‌چيزى همچو سايهء همرهان

گفت پيغمبر على را كاى على * شير حقّى ، پهلوانى پردلى

ليك بر شيرى مكن هم اعتماد * اندر آ در سايهء نخل اميد

اندر آ در سايهء آن عاقلى * كش نتاند برد از ره ناقلى

ظلّ او اندر زمين چون كوه قاف * روح او سيمرغ بس عالى طواف

گر بگويم تا قيامت نعت او * هيچ او را مقطع و غايت مجو

در بشر روپوش گشته است آفتاب * فهم كن . و اللّه اعلم بالصواب

يا على از جمله طاعات راه * برگزين تو سايهء خاص إله

هركسى در طاعتى بگريختند * خويشتن را مخلصى انگيختند

تو برو در سايهء عاقل گريز * تا رهى زان دشمن پنهان‌ستيز

( 1 ) - اشاره به كريمه : « وَ لا تَتَّبِعِ الْهَوى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ » سوره ص آيه 26 .