عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٧

استن اين عالم اى جان غفلت است

آن گدا گويد خدا ، از بهر نان * متّقى گويد خدا ، از عين جان

گر بدانستى گدا آن گفت خويش * پيش چشم او نه كم ماندى نه بيش

سالها گويد خدا آن نان‌خواه * همچو خر مصحف كشد از بهر كاه

گر به دل درتافتى گفتِ لبش * ذرّه‌ذرّه گشته بودى قالبش

چند بت بشكست احمد در جهان

چند بت بشكست احمد در جهان

چند بت بشكست احمد در جهان * تا كه يا رب گوى گشتند امّتان

گر نبودى كوشش احمد تو هم * مىپرستيدى چو اجدادت صنم

اين سرت وارست از سجدهء بتان * تا بدانى حقّ او بر امّتان

گر بگويى شكر اين رستن بگو * كز بت باطن هَمَت بِرهاند او

او سرت را چون رهانيد از بتان * هم بدان قوّت تو دل را وارهان

سر ز شكر دين از آن برتافتى * كز پدر ميراث مُفتش « 1 » يافتى

مرد ميراثى چه داند قدر مال * رستمى جان كَند و مالى يافت زال

استن اين عالم اى جان غفلت است

استن اين عالم اى جان غفلت است

استن اين عالم اى جان غفلت است * هوشيارى اين جهان را آفت است

هوشيارى زان جهان است و چو آن * غالب آيد ، پست گردد اين جهان

هوشيارى آفتاب و حِرص ، يخ * هوشيارى آب و اين عالم وسخ

زان جهان اندك ترشح مىكند * تا نغرّد در جهان حرص و حسد

گر ترشح بيشتر گردد ز غيب * نه هنر ماند در اين عالم نه عيب

( 1 ) - مفتش : مفت : ارزان .