عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٥

حمله آرند از عدم سوى وجود

غيب مطلوب حق آمد چند گاه * اين دهل زن را بر آن ، بربند راه

تك مران دركش عنان مستور به * هركس آن پندار خود مسرور به

حق همىخواهد كه نوميدان او * زين عبادت هم نگردانند رو

هم به اميدى مشرّف مىشوند * چند روزى در ركابش مىدوند

خواهد آن رحمت بتابد بر همه * بر بد و نيك از عموم مرحمه

حق همىخواهد كه هر مير و اسير * با رجا و خوف باشند و حذير

اين رجا و خوف در پرده بود * تا پس اين پرده پرورده شود

چون دريدى پردهء خوف و رجا * غيب را شد كرّ و فرّى برملا

حمله آرند از عدم سوى وجود

حمله آرند از عدم سوى وجود

بىهشان را وادهد حق هوشها * حلقه‌حلقه حلقه‌ها در گوشها

پاىكوبان ، دست‌افشان در ثنا * نازنازان ربّنا احييتنا

آن جلود و آن عظام ريخته * فارسان گشته ، غبار انگيخته

حمله آرند از عدم سوى وجود * در قيامت هم شكور و هم كنود

سر چه مىپيچى ؟ كنى ناديده‌اى * در عدم اول نه سر پيچيده‌اى ؟

در عدم افشرده بودى پاى خويش * كه مرا كه بركند از جاى خويش

مىنبينى صنع ربانيت را * كه كشيد او موى پيشانيت را

آن عدم او را هَماره بنده است * كار كن ديوا « 1 » سليمان زنده است

ديو مىسازد جفان كالجواب * زهره نى تا دفع گويد يا جواب ؟

خويش را بين : چون همىلرزى ز بيم ؟ * مر عدم را نيز لرزان دان مقيم

ور تو دست اندر مناصب مىزنى * هم ز ترس است آن ، كه جانى مىكنى

هرچه جز عشق خداى احسن است * گر شكر خوردن بود ، جان كندن است

( 1 ) - ديوا : اى ديو .