عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٤

گفت پيغمبر صباحى زيد را

تا كسوف آيد ز من خورشيد را * تا نمايم نخل را و بيد را

وانمايم راز رستاخيز را * نقد را و نقد قلب‌آميز را

دستها ببريده اصحاب شمال * وانمايم رنگ كفر و رنگ آل

وانمايم هفت سوراخ نفاق * در ضياى ماه بىخسف و محاق

وانمايم من پلاس اشقيا * بشنوانم طبل و كوس اتقيا

دوزخ و جنات و برزخ در ميان * پيش چشم كافران آرم عيان

وانمايم حوض كوثر را به جوش * كاب بر روشان زند ، بانگش به گوش

و آن كسان كه تشنه بر گردش دوان * گشته‌اند اين دم نمايم من عيان

مىبسايد دوششان بر دوش من * نعره‌هاشان مىرسد در گوش من

اهل جنّت پيش چشمم ز اختيار * در كشيده يكدگر را در كنار

دست يكديگر زيارت مىكنند * از لبان هم بوسه غارت مىكنند

كر شد اين گوشم ز بانگ آه‌آه * از خسان و نعرهء وا حسرتاه

اين اشارتهاست گويم از نغول « 1 » * ليك مىترسم ز آزار رسول

همچنين مىگفت سرمست و خراب * داد پيغمبر گريبانش به تاب

گفت : هين دركش كه اسبت گرم شد * عكس حق لا يستحى زد ، شرم شد

آينه تو جَست بيرون از غلاف * آينه و ميزان كجا گويد خلاف

آينه و ميزان كجا بندد نفس * بهر آزار و حياى هيچ‌كس ؟

چون خدا ما را براى آن فراخت * كه به ما بتوان حقيقت را شناخت

اين نباشد ، ما چه ارزيم اى فلان * كى شويم آيين روى نيكوان ؟

ليك دركش در نمد آيينه را * كه تجلّى كرد سينا سينه را

گفت : آخر هيچ گنجد در بغل * آفتاب حق و خورشيد ازل ؟

هم دغل را هم بغل را بردرد * نى جنون ماند به پيشش ، نه خرد

اين سخن پايان ندارد ، خيز زيد * بر براق ناطقه بربند قيد

ناطقه چون فاضح آمد عيب را * مىدراند پرده‌هاى غيب را

( 1 ) - نغول : زنازادگان .