عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦٢

عرصهء بس باگشاد و بافضا

اندكى صرفه بكن از خواب و خور * ارمغان بهر ملاقاتش ببر

شو قليل النوم ممّا يهجعون * باش در اسحار از يستغفرون

اندكى جنبش بكن همچون جنين * تا ببخشندت حَواسِ نور بين

وز جهانِ چون رَحِم بيرون روى * از زمين در عرصهء واسع شوى

آنكه ارض اللّه واسع گفته‌اند * عرصهء دان كانبيا دررفته‌اند

دل نگردد تنگ زان عرصه فراخ * نخل تر آنجا نگردد خشك شاخ

حاملى تو مر حواست را كنون * كُند و مانده مىشوى و سرنگون

چون‌كه محمولى ، نَه حامل وقت خواب * ماندگى رفت و شدى بىرنج و تاب

ناطقه ، سوى دهان تعليم راست * ورنه خود آن نطق را جوى جداست

مىرود بىبانگ و بىتكرارها * تحتها الأنهار تا گلزارها

اى خدا جان را تو بنما آن مقام * كه در او بىحرف مىرويد كلام

تا كه سازد جان پاك از سر قدم * سوى عرصه دور پهناى عدم

عرصهء بس باگشاد و بافضا * وين خيال هست يابد ذو نوا

تنگ‌تر آمد خيالات از عدم * زان سبب باشد خيال اسباب غم

باز هستى تنگ‌تر بود از خيال * زان شود در وى قمر همچون هلال

باز هَستىّ جهان حسّ و رنگ * تنگ‌تر آمد كه زندانى است تنگ

علّت تنگى است تركيب و عدد * جانب تركيب حسها مىكند

زان سوى حس ، عالم توحيد دان * گر يكى خواهى ، بدان جانب بران

امر كن ، يك فعل بود و نون و كاف * در سخن افتاد و معنى بود صاف