عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٦١

خلق را گويد به حشر

هرچه گويد مرد عاشق ، بوى عشق * از دهانش مىجهد در كوى عشق

گر بگويد فقه فقر آيد همه * بوى فقر آيد از آن خوش‌دمدمه

ور بگويد كفر ، دارد بوى دين * آيد از گفت شكش بوى يقين

گفت كج ، كز بحر صدقى خواسته است * اصل صاف آن تيره را آراسته است

بت‌پرستى ، چون بمانى در صور * صورتش بگذار و در معنى نگر

آن حكايت گفته شد زير و زبر * همچو فكر عاشقان ، بىپا و سر

سر ندارد چون ز ازل بوده است پيش * پا ندارد ، با ابد بوده است خويش

زانكه صوفى باكر و بافر بود * هرچه آن ماضى است ، لا يذكر بود

هم عرب ما ، هم سبو ما ، هم ملك * جمله ما يؤفك عنه من افك

بلكه چون آب است هر قطره از آن * هم سر است و پا و هم بى هر دو آن

حاش للّه ، اين حكايت نيست هين * نقد حال ما و توست اين خوش ببين

عقل را شو دان و زن اين نفس و طمع * اين دو ظلمانى است منكر ، عقل شمع

زن همىخواهد حويج خانقاه * يعنى آبرو و نان و خوان و جاه

نفس همچون زن پى ، چاره‌گرى * گاه خاكى كاه جويد سرورى

عقل خود زين فكرها آگاه نيست * در دماغش جز غم اللّه نيست

خلق را گويد به حشر

خلق را گويد به حشر

حق تعالى ، خلق را گويد به حشر * ارمغان كو از براى روز نشر ؟

جئتمونا و فرادى بينوا * هم بدان‌سان كه خلقناكم كذا ؟

هين چه آورديد دست‌آويز را * ارمغان روز رستاخيز را ؟

يا اميد بازگشتنتان نبود ؟ * وعدهء امروز باطلتان نمود ؟

مُنكرى مهمانيش را از خرى * پس ز مطبخ خاك و خاكستر برى

ور نه‌اى منكر چنين دست تهى * بر دَرِ آن دوست چون پا مىنهى ؟