عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٩

گفتگوى زنى مر شوى را

من غريبم ، از بيابان آمدم * بر اميد لطف سلطان آمدم

بوى لطف او بيابانها گرفت * دُرهاى ريگ هم جانها گرفت

آن سبوى آب را در پيش داشت * تخم خدمت را در آن حضرت بكاشت

آب شيرين و سبوى سبز و نو * ز آب بارانى كه جمع آمد به كوه

خنده مىآمد نقيبان را از آن * ليك پذرفتند آن را همچو جان

زانكه لطف شاه خوب باخبر * كرده بود اندر همه اركان اثر

خوى شاهان در رعيت جا كند * چرخ اخضر خاك را خضرا كند

آن سبوى آب ، دانشهاى ماست * وان خليفه ، دجلهء علم خداست

ما سبوها پر به دجله مىبريم * گرنه خَر دانيم ، ما خود را خريم

گر دجله باخبر بودى چو ما * او نَبُردى آن سبو را ، جابه‌جا

بلكه از دجله چو واقف آمدى * آن سبو را بر سر سنگى زدى

آن خليفه ديد و احوالش شنيد * آن سبو را پر ز زر كرد و مزيد

آن عرب را كرد از فاقه خلاص * داد بخششها و خلعت‌هاى خاص

پس نقيبى را بفرمود آن قباد * آن جهان بخشش وان بحر داد

كاين سبو پرزر به دست او دهيد * چون‌كه واگردد سوى دجله‌اش بريد

از ره خشك آمده است او از سفر * از ره دجله‌اش بود نزديك‌تر

چون به كشتى درنشست و دجله ديد * سجده مىكرد از حبا و مىخميد

كى عجب لطف آن شه وهّاب را * وان عجب‌تر كو ستد آن آب را

چون پذيرفت از من آن درياى خود * آن‌چنان نقد دغل را زود زود ؟