عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٤

گفتگوى زنى مر شوى را

« فقر فخرى » از گزاف است و مجاز ؟ * نى ، هزاران عزّ پنهان است و ناز

از غضب بر من لقبها راندى * يار گيرم مار گيرم خواندى

از طمع هرگز نخوانم من فسون * اين طمع را كرده‌ام من سرنگون

حاش للّه ، طمع من از خلق نيست * از قناعت در دل من عالمى است

اى زن ار طمّاع مىبينى مرا * زين تحرّى زنانه برتر آ

آن طمع را ماند و رحمت بود * كو طمع ، آنجا كه آن نعمت بود ؟

صبر كن با فقر بگذار اين ملال * زانكه در فقر است نور ذو الجلال

سركه مفروش و هزاران جان ببين * از قناعت غرق بحر انگبين

صد هزاران جان تلخى كش نگر * همچو گل آغشته اندر نيشكر

اى دريغا مر تو را كُنجا بدى * تا ز جانم شرح دل پيدا شدى

گر جهان را پُردر مكنون كنم * روزى تو چون نباشد ، چون كنم ؟

ترك جنگ و ره زنى اى زن بگو * ور نمىگويى ، به ترك من بگوى

مر مرا چه جاى جنگ و نيك و بد ؟ * كين دلم از صلح‌ها هم مىرمد

گر خمش گردى ، و گرنه آن كنم * كه همين دم ترك خان‌ومان كنم

زن چو ديد او را كه تند و توسن است * گشت گريان ، گريه خود دام زن است

گفت از تو كى چنين پنداشتم ؟ * از تو من امّيد ديگر داشتم

زن درآمد از طريق نيستى * گفت من خاك شمايم ، نى سَتى « 1 »

جسم و جانم هرچه هستم ، آن توست * حكم و فرمان جملگى فرمان توست

گر ز درويشى دلم از صبر خست * بهر خويشم نيست آن ، بهر تو است

تو مرا در دردها بودى دوا * من نمىخواهم كه باشى بينوا

چون تو با من اين‌چنين بودى به ظن * هم ز جان بيزار گشتم ، هم ز تن

كفر گفتم ، نك به ايمان آمدم * پيش حكمت از سر جان آمدم

خوى شاهانهء تو را نشناختم * پيش تو گستاخ خر مىتاختم

چون ز عفو تو چراغى ساختم * توبه كردم ، اعتراض انداختم

( 1 ) - سَتى : خانم ، بانوى خانه .