عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٥٠

هست زندان صومعه دزد لئيم

چون براندى شهوتى ، پرّت بريخت * لنگ گشتى و آن خيال از تو گريخت

پر نگهدار و چنين شهوت مران * تا پرِ ميلت برد سوى جنان

خلق پندارند عشرت مىكنند * بر خيالى پرّ خود برمىكنند

هست زندان صومعه دزد لئيم

هست زندان صومعه دزد لئيم

هست زندان صومعهء دزد لئيم * كاندر او ذاكر شود حق را مقيم

چون عبادت بود مقصود از بشر * شد عبادتگاه گردنكش سقر

آدمى را هست در هر كار دست * ليك از او مقصود اين خدمت بدست

ما خلقت الجنّ و الانس ، اين بخوان * جز عبادت نيست مقصود از جهان « 1 »

گرچه مقصود از كتاب آن فن بود * گر تواش بالش كنى ، هم مىشود

ليك از آن مقصود اين بالش نبود * علم بود و دانش و ارشاد و سود

گرچه مقصود از بشر علم و هُدى است * ليك هريك آدمى را معبدى است

معبد مرد كريم اكرمته * معبد مرد لئيم أسقمته

مر لئيمان را بزن تا سر نهند * مر كريمان را بده تا بردهند

لاجرم حق هر دو مسجد آفريد * دوزخ آنها را و اين‌ها را مزيد

ساخت موسى قدس ، در باب صغير * تا فرود آرند سر قوم زحير « 2 »

زانكه جبّاران بدند و سرفراز * دوزخ آن باب صغير است و نياز

آن‌چنان كه حق ز گوشت و استخوان * از شهان باب صغيرى ساخت هان

اهل دنيا سجدهء ايشان كنند * چون‌كه سجدهء كبريا را دشمنند

ساخت سرگين دانگى محرابشان * نام آن محراب مير و پهلوان

لايق اين حضرت پاكى نيند * نىشكر پاكان ، شهان خالى نيند

( 1 ) - اشاره به آيه : « ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ » سوره الذاريات آيه 56 . ( 2 ) - زحير : بيمار .