عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٣

صبر كردن بر غم و سستى و درد

جان‌شناسان از عددها فارغند

جان‌شناسان از عددها فارغند

تن‌شناسان زود ما را گُم كنند * آب‌نوشان ترك مشك و خم كنند

جان‌شناسان از عددها فارغند * غرقهء درياى بىچونند و چند

خويشتن نشناخت مسكين آدمى * از فزونى آمد و شد در كمى

جان شود از راه جان جان را شناس * يار بينش شو نه فرزند قياس

خويشتن را آدمى ارزان فروخت * بود اطلس خويش بر دلقى بدوخت

چون بجد مشغول باشد آدمى * او ز ديد رنج خود باشد عَمى

از زنان مصر يوسف شد سمر « 1 » * كه ز مشغولى نشد زيشان خبر

پاره‌پاره كرده ساعدهاى خويش * روح واله ، كه نه پس بيند نه پيش

اى بسا مرد شجاع اندر حراب * كه ببرّد دست يا پايش ضراب

او همان دست آورد در گيرودار * بر گمان اينكه هست آن برقرار

تا بدانى كه تن آمد چون لبيس * رَو بجو لابس لباسى را مليس

روح را توحيد اللّه خوش‌تر است * غير ظاهر ، دست و پايى ديگر است

دست و پا در خواب بينى ايتلاف * آن حقيقت دان ، مدانش از گزاف

آن تويى كه بىبدن دارى بدن * پس مترس از جسم و جان بيرون شدن

صبر كردن بر غم و سستى و درد

صبر كردن بر غم و سستى و درد

اى برادر موضع تاريك و سرد * صبر كردن بر غم و سستى و درد

چشمهء حيوان و جام مستى است * كان بلندىها همه در پستى است

آن بهاران مضمر است اندر خزان * خود بهار است از خزان ، مگريز از آن

همره غم باش و با وحشت بساز * مىطلب در مرگ خود ، عمر دراز

( 1 ) - سمر : قصه ، داستان .