عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤٢

دست در تسليم زن و اندر رضا

حرمت آنكه دعا آموختى * در چنين ظلمت چراغ افروختى

دست گير و ره نما توفيق ده * جرم بخش و عفو كن بگشا گره

دست در تسليم زن و اندر رضا

دست در تسليم زن و اندر رضا

قفل زفت « 1 » است و گشاينده خدا * دست در تسليم زن و اندر رضا

ذرّه‌ذرّه گر شود مفتاح‌ها * اين گشايش نيست جز از كبريا

چون فراموشت شود تدبير خويش * يا بىآن بخت جوان از پير خويش

چون فراموش خودى ، يادت كنند * بنده گشتى ، آنگه آزادت كنند

گر تو خواهى حرّى و دل زندگى * بندگى كن بندگى كن بندگى

از خودى بگذر كه تا يا بى خدا * فانى حق شو كه تا يا بى بقا

گر تو را بايد وصال راستين * محو شو و اللّه اعلم باليقين

حق‌تعالى گر سماوات آفريد * از براى رفع حاجات آفريد

هركجا دردى ، دوا آنجا رود * هركجا فقرى ، نوا آنجا رود

آب كم جو ، تشنگى آور به دست * تا بجوشد آب از بالا و پست

تا نزارد طفلك نازك گلو * كى روان گردد ز پستان شير او ؟

رو بدين بالا و پستىها بِدَو * تا شوى تشنه حرارت را گِرَو

بعد از آن بانگ زنبور هوا * بانگ آب جو بنوشى اى كيا

حاجت تو كم نباشد از حشيش * آب را گيرى ، سوى او مىكشيش

( 1 ) - زفت : محكم ، سخت .