عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٤١

مناجات

مخلصان باشند دايم در خطر * امتحانها هست در راه اى پسر

عهد را بايد وفا اى جان من * تا نمانى شرمسار و ممتحن

يا مكن نذرى كه نتوانى وفا * بر خطر منشين و بيرون چه هلا

نذر را بايد وفا در راه حق * ليك حق تا خود كه را بدهد سبق

قوّت آن كو كه پايان آوريم * عاجزيم و ناتوان و مضطريم

گرنه فضلت دستگير ما شود * واى بر ما زانكه رسوايى بود

نذر ما را باوفا پيوسته دار * عهد ما را از كرم دار استوار

حزم چِبود ؟ بدگمانى بر جهان * دم‌به‌دم بيند بلاى ناگهان

آن‌چنان‌كه ناگهان شيرى رسيد * مرد را بربود و در بيشه كشيد

او چه انديشد در آن بيشه ؟ ببين * تو همان انديش اى استاد دين

مىكشد شير قضا در بيشه‌ها * جان ما مشغول كار و پيشه‌ها

آن‌چنان كز فقر مىترسند خلق * زير آب شور رفته تا به حلق

گر بترسيدى از آن فقر آفرين * گنجهاشان كشف گشتى در زمين

جمله‌شان از خوف غم در عين غم * در پى هستى فتاده در عدم

اى كريم و اى رحيم سرمدى * درگذار از بدسگالان اين بدى

اى بداده رايگان صد چشم و گوش * بى ز رشوت پخش كرده عقل و هوش

پيش از استحقاق بخشيده عطا * ديده از ما جمله كفران و خطا

اى عظيم ، از ما گناهان عظيم * هم تو دانى عفو كردن در حريم

ما زِ آز و حرص خود را سوختيم * وين دعا را هم ز تو آموختيم