عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٨

كور را پرهيز نبود از قذر

نيست مثل آن ، مثال است اين سخن * قاصر از معنى نو ، حرف كهن

چون لب جو نيست ، مشكا لب ببند * بىلب و ساحل به دست اين بحر قند

اى بسا بيدار چشم خفته‌دل * خود چه بيند ديد اهل آب و گل ؟

آنكه دل بيدار دارد ، چشم سر * گر بخسبد ، برگشايد صد بصر

گر تو اهل دل نه‌اى ، بيدار باش * طالب دل باش و در پيكار باش

ور دلت بيدار شد مىخسب خوش * نيست غايب ناظرت از پنج و شش

گفت پيغمبر كه : خسبد چشم من * ليك كى خسبد دلم اندر وسن « 1 » ؟

شاه بيدار است ، حارس خفته گير * جان فداى خفتگان دل بصير

وصف بيدارى دل اى معنوى * در نگنجد در هزاران مثنوى

كور را پرهيز نبود از قذر

كور را پرهيز نبود از قذر

كور را پرهيز نبود از قذر * چشم باشد اصل پرهيز و حذر

او پليدى را نبيند در عبور * هيچ مؤمن را مبادا چشم كور

كور ظاهر در نجاسهء ظاهر است * كور باطن در نجاسات سر است

اين نجاست ظاهر از آبى رود * آن نجاست باطن افزون مىشود

جز به آب چشم نتوان شست آن * چون نجاسات بواطن شد عيان

چون نجس خوانده است كافر را خدا * آن نجاست نيست بر ظاهر وِرا

ظاهر كافر ملوث نيست ، زين * آن نجاست هست در اخلاق و دين

اين نجاست بويش آيد بيست گام * وان نجاست بويش از رى تا به شام

بلكه بويش آسمانها بررود * بر دماغ حور و رضوان بر شود

( 1 ) - وَسِن : آلودگى .