عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٤

آنكه جوينده است يابنده بود

آنكه جوينده است يابنده بود

آنكه جوينده است يابنده بود

گر گِران و گر شتابنده بود * آنكه جوينده است يابنده بود

در طلب زن دايما تو هر دودست * كه طلب در راه ، نيكورهبر است

لنگ‌ولوك و خفته شكل و بىادب * سوى او مىخيز و او را مىطلب

گه بگفت و گه به خاموشى و گه * بوى كردن گير هر سو بوى شه

گفت آن يعقوب با اولاد خويش * جستن يوسف كنيد از حد بيش

هر حس خود را در اين جستن بجدّ * هر طرف رانيد ، شكل مستعد

گفت از روح خدا لا تيأسوا * همچو گم‌كرده‌پسر ، رو سو به سو

از ره حسّ دهان پرسان شويد * بوى جانان را به جان جويان شويد

پرس‌پرسان مژدگانى جان دهيد * گوش را بر چارراه آن نهيد

هركجا بوى خوش آيد ، بو بريد * سوى آن سِر ، كآشناى آن سريد

هر كجا لطفى ببينى از كسى * سوى اصل لطف ره يا بى عسى

اين همه جوها ز دريايى است ژرف * جز ورا بگذار و بر كل دار طرف

زشتهاى خلق بهر خوبى است * برگ بىبرگى نشان طوبى است

خشمهاى خلق بهر مِهر خاست * وز جفاى خلق اميد وفاست

جنگهاى خلق بهر آشتى است * دام راحت دايما بىراحتى است

دوستان بهر نوازش مىزنند * هر كِلَه از شكر آگه مىكنند

بوى بر از جزو تا كل اى كريم * بوى بر از ضد تا ضد اى حكيم