عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٣٠

دل نگهداريد اى بىحاصلان

ابلهان تعظيم مسجد مىكنند * در جفاى اهل دل جدّ مىكنند

آن مجاز است اين حقيقت ، اى خران * نيست مسجد جز درون عارفان

مسجدى كان اندرون اولياست * سجده‌گاه جمله است ، آنجا خداست

تا دل مرد خدا نامد به درد * هيچ قومى را خدا رُسوا نكرد

روبهان زيرك آخر زمان * برفزوده خويش بر پيشينيان

حكمتى كز طبع خيزد در خيال * حكمتى ، بىنور و فيض ذو الجلال

حكمت دُنيى فزايد ظن و شك * حكمت دينى برد فوق فلك

حيله‌آموزان جگرها سوخته * فعلها و مكرها آموخته

صبر و ايثار و سخاى نفس و جود * باد داده ، كان بود اكسير و سود

فكر آن باشد كه بگشايد رهى * راه آن باشد كه پيش آيد شهى

شاه آن باشد كه از خود شه بود * نى به مخزنها و لشكر شه شود

تا نماند شاهى او سرمدى * همچو عزّ و مُلكِ دين احمدى

دل نگهداريد اى بىحاصلان * در حضور حضرت صاحب‌دلان

پيش اهل تن ادب بر ظاهر است * كه خدا زيشان نهان را ساتر « 1 » است

( 1 ) - ساتر : پوشنده .