عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٩

حق ستون اين جهان از ترس ساخت

امن ديدى گشته در خوف خفى * خوف بين هم در اميدى ، اى صفى

حق ستون اين جهان از ترس ساخت

حق ستون اين جهان از ترس ساخت

پادشاهى را خدا كشتى كند * تا به حرص خويش بر صفها زند

قصد شه آن نى كه خلق ايمن شوند * قصد آنكه ملك گردد پايبند

آن خراسى مىدود قصدش خلاص * تا بيابد او ز زخم آن دم مناص

قصد او آن نى كه آبى بركشد * يا كه كنجد را بدان روغن كشد

گاو بشتابد ز بيم زخم سخت * نى براى بردن گردون و رخت

ليك دادش حق چنين خوف وجع * تا مصالح حاصل آيد در تبع

همچنان هر كاسبى اندر دكان * بهر خود كوشد ، نه اصلاح جهان

هريكى بر درد جويد مرهمى * در تبع قايم شده زين عالمى

حق ستون اين جهان از ترس ساخت * هريكى از ترس جان در كار تاخت

حمد ايزد را كه ترسى را چنين * كرد او معمار اصلاح زمين

اين همه ترسنده‌اند از نيك و بد * هيچ ترسنده نترسد او ز خود

بس حقيقت بر همه حاكم كسى است * كه قريب است ، او اگر محسوس نيست

هست او محسوس اندر مكمنى * ليك محسوس حِسِ اين جهان ، او ديگر است

حِسِ حيوان گر بديدى آن صُوَر * بايزيد وقت بودى ، گاو و خر

گر بديدى حسّ حيوان شاه را * هم بديدى گاو و خر اللّه را

صنع بيند مرد محجوب از صفات * در صفات آن است كو گُم كرد ذات

واصلان چون غرق ذاتند اى پسر * كى كند اندر صفات او نظر ؟

چون‌كه اندر قعر جو باشد سرت * كى به رنگ آب افتد منظرت

گر به رنگ آب باز آيى ز قعر * پس پلاسى بستدى ، دادى تو شَعر

طاعت عامه گناه خاصگان * وصلت عامه حجاب خاص دان