عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٨

عارفان زانند دايم آمنون

در دلت خوف افكند از موضعى * تا نباشد غير آنت مطمعى

در طمع او فايدهء ديگر نهد * وان مرادت از كسى ديگر دهد

اى طمع در بسته در يك جاى سخت * كآيدم ميوه از آن عالىدرخت

آن طمع زانجا نخواهد شد وفا * بل ز جاى ديگر آيد آن عطا

آن طمع را پس چرا در تو نهاد ؟ * چون نخواستت زان طرف آن چيز زاد

از براى حكمتى و صنعتى * نيز تا باشد دلت در حيرتى

تا دلت حيران بود اى مستفيد * كه مرادت از كجا خواهد رسيد ؟

تا بدانى عجز خويش و جهل خويش * تا شود ايقانِ تو در غيب بيش

هم دلت حيران بود در منتجع * كه چه روياند مصرّف زين طمع

گمرهى را منهج ايمان كند * كج‌روى را محصد احسان كند

تا نباشد هيچ مُحسِن بىوجا « 1 » * تا نباشد هيچ خاين بىرجا

اندر آن زهر ، ترياق آن حفى * كرد ، تا گويند ذو اللطف الخفى

نيست تنها در نماز آن مكرمت * در گنه خلعت نهد آن مغفرت

نيست مخفى مزد دادن در تقى * ساحران را اجر بين بعد از خطا

نيست مخفى وصل اندر پرورش * ساحران را وصل داد او در برش

نيست مخفى سير با پاى روا * ساحران را سير بين در قطع پا

عارفان زانند دايم آمنون * كه گذر كردند از درياى خون

امنشان از عين خوف آمد پديد * لاجرم باشد به هر دم در مزيد

( 1 ) - وجا : بيم ، رجا ، خوف .