عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٧

مرا اين صبر بر آتش نشاند

من علم اكنون به صحرا مىزنم * با سراندازى و با روى صنم

حلق اگر نبود سزاى آن شراب * آن بريده به‌به شمشير و ضراب

ديده كو نبود ز وصلش در فره * آن‌چنان ديده سفيد و كور به

گوش كان نبود سزاى راز او * بركنش ، كه نبود آن بر سر نكو

اندر آن دستى كه نبود آن نصاب * آن شكسته به‌به ساطور قصاب

آن‌چنان پايى كه از رفتار او * جان نپيوندد به نرگس‌زار او

آن‌چنان پا در جديد اولىتر است * كان چنان پا عاقبت درد سرست

يا در اين ره آيدم آن كام من * يا چو بازآيم ز ره سوى وطن

بو كه موقوف است گامم بر سفر * چون سفر كردم بيايم در حضر

يار را چندان بجويم جدّ و چست * كه بدانم كه نمىبايد جُست

آن معيّت كى رود در گوش من * تا نگردم گرد دوران ز من

كى كنم من از معيّت فهم راز ؟ * جز كه از بعد سفرهاى دراز

حق معيّت گفت و دل را مُهر كرد * تا كه عكس آيد به گوش دل ، نه طرد

چون سفرها كرد و داد راه داد * بعد از آن مُهر از دل او برگشاد

بعد از آن گويد اگر دانستمى * اين معيّت را ، كى او را جستمى ؟

دانش او بود موقوف سفر * تا بدان دانش به تيزىّ فكر

با وصال يار زين سعيم رسد * يا ز راهى خارج از سعى جسد

من نگويم زين طريق آيد مراد * مىطپم تا از كجا خواهد گشاد ؟

سربريده مرغ هر سو مىفتد * تا كدامين سو رهد جان از جسد

يا مراد من برآيد زين خروج * يا ز برج ديگر از ذات البروج