عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٦

مرا اين صبر بر آتش نشاند

چون بديدم لطف و اكرام تو را * وان سلام سلم و پيغام تو را

مرا اين صبر بر آتش نشاند

مرا اين صبر بر آتش نشاند

لاابالى گشته‌ام ، صبرم نماند * خود مرا اين صبر بر آتش نشاند

طاقت من زين صبورى طاق شد * واقعه من عبرت عشاق شد

من ز جان سير آمدم اندر فراق * زنده بودن در فراق آمد نفاق

چند درد فرقتش بكشد مرا ؟ * سر ببُر ، تا عشق سر بخشد مرا

دين من از عشق زنده بودن است * زندگى زين جان و سر ننگ من است

تيغ هست از جان عاشق گرد روب * زانكه سيف افتاد امحاء الذّنوب

چون غبار تن بشد ما هم بتافت * ماه و جان من هواى صاف يافت

عمرها بر طبل عشقت اى صنم * انّ فى قتلى حياتى مىزنم

دعوى مرغابىاى كرده است جان * كى ز طوفان بلا دارد فغان ؟

بط را ز اشكستن كشتى چه غم ؟ * كشتىاش بر آب بس باشد قَدَم

زنده زين دعوى بود جان و تنم * من از اين دعوى چگونه تن زنم ؟

خواب مىبينم ، ولى در خواب نى * مدّعى هستم ولى كذّاب نى

گر مرا صد بار تو گردن زنى * همچو شمعى برفروزم روشنى

آتش ار خرمن بگيرد پيش و پس * شيروان را خرمن آن ماه بس

صدر را صبرى بد ، اكنون آن نماند * بر مقام صبر ، عشق آتش نشاند

صبر من مرد آن شبى كه عشق زاد * درگذشت او ، حاضران را عمر باد

اى محدّث از خطاب و از خطوب * درگذشتيم ، آهنى سردى مكوب

سرنگونم ، بين رها كن پاى من * فهم گو در جمله اجزاى من ؟

اشترم من ، تا توانم مىكشم * چون فتادم زار ، با كشتن خوشم

من نخواهم زد دگر از خوف و بيم * اين‌چنين طبل هوا زير گليم