عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٣

قطرهء چندى ز اشك

چند دزدى حرف مردان خدا * مىفروشى و ستانى مرحبا ؟

چون‌كه آيد خيزخيزان رحيل * كم شود زان پس فنون قال و قيل

عالم خاموشى آمد پيش بيست * واى آنكه در درون انسيش نيست

صيقلى كن يك دو روزى سينه را * دفتر خود ساز آن آيينه را

اى رفيقان زين مَقول و زان مقال * اتقوا انّ الهوى حيض الرجال

اهبطوا افكند جان را در مخيض * از نمازش كرد محروم اين محيض

مشترى خواهى كه از وى زر برى * به ز حق كه باشد اى جان مشترى ؟

مىخرد از مالت انبان نجس * مىدهد نور ضمير مقتبس

مىستاند اين يخ جسم فنا * مىدهد ملكى برون از وهم ما

مىستاند قطرهء چندى ز اشك * مىدهد كوثر كه آرد قند رشك

مىستاند آه پرسودا و دود * مىدهد هر آه را صد جاه سود

باد آهى كابر اشك چشم راند * حق خليلى را بدان اوّاه خواند

هين در اين بازار گرم بىنظير * كهنه‌ها به فروش و ملك نقد گير

ور تو را شكى و ريبى ره زند * تاجران انبيا را كن سند

بس كه افزود آن شهنشه تختشان * كوه نتواند كشيدن رختشان