عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٠

حكايت

آنچه در ده سال خواهد آمدن * اين زمان بيند به چشم خويشتن

همچنين هركس به‌اندازهء نظر * غيب و مستقبل ببيند خير و شر

چون‌كه سدّ پيش و صدّ پس نماند * شد گذاره چشم و لوح غيب خواند

چون نظر پس كرد تا به دو وجود * ماجرا و آغاز هستى رو نمود

بحث املاك زمين با كبريا * در خليفه كردن باباى ما

چون نظر در پيش افكند و بديد * آنچه خواهد بود تا محشر پديد

پس ز پس مىبيند او تا اصل اصل * پيش مىبيند عيان تا روز فصل

هركسى اندازهء روشن‌دلى * غيب را بيند به‌قدر صيقلى

هركه صيقل بيش كرد او بيش ديد * بيشتر آمد بر او صورت پديد

گر تو گويى آن صفا فضل خداست * نيز اين توفيق صيقل زان عطاست

قدر همّت باشد آن جهد و دعا * ليس للانسان الّا ما سعى

واهب همّت خداوند است بس * همّت شاهى ندارد هيچ خس

نيست تخصيص خدا كس را به كار * مانع طوع و مراد و اختيار

ليك چون رنجى دهد بدبخت را * او گريزاند به كفران رخت را

نيكبختى را چو حق رنجى دهد * رخت را نزديك‌تر وامىنهد

حكايت

حكايت

گفت موسى را به وحى دل خدا * كى گزيده ، دوست مىدارم تو را

گفت چه خصلت بود اى ذو الكرم * موجب آن ؟ تا من آن افزون كنم

گفت چون طفلى به پيش والده * وقت قهرش دست هم بر وى زده

خود نداند كه جز او ديّار هست * هم از او مخمور و هم از اوست پست

مادرش گر سيلى بر وى زند * هم به مادر آيد و بر وى تند

از كسى يارى نخواهد غير او * اوست جمله شرّ او و خير او