عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٧

قرب حق از حبس هستى رستن است

هين مشو نوميد نور از آسمان

هين مشو نوميد نور از آسمان

هين مشو نوميد ، نور از آسمان * حق چو خواهد مىرسد در يك زمان

چون خدا مر جسم را تبديل كرد * رفتنش بىفرسخ و بىميل كرد

صد اميد است اين زمان ، بردار گام * عاشقانه يافتى خَلّ الكلام

گرچه پيلهء چشم برهم مىزنى * در سفينه خفتهء ، ره مىكنى

تاج كرّمناست بر فرق سرت * طوق اعطيناك آويز برت

جوهر است انسان و چرخ او را مرض * جمله فرع و پايه‌اند و او غرض

اى غلامت عقل و تدبيرات و هوش * چون چنينى خويش را از آن فروش

خدمتت بر جمله هستى مفترض * جوهرى چون سجده خواهد از عرض

علم جويى از كتبها اى فسوس * ذوق جويى تو ز حلوا اى فسوس

بحر علمى ، در نمى پنهان شده * در سه گز تن عالمى پنهان شده

مَى چه باشد يا سماع و يا جماع * تا بجويى زان نشاط و انتفاع ؟

آفتاب از ذرّهء شد وام‌خواه * زهرهء از خمرهء شد جام‌خواه

جاى بىكيفى شده محبوس كيف * آفتابى حبس عقدهء اينت حيف

قرب حق از حبس هستى رستن است

قرب حق از حبس هستى رستن است

گفت پيغمبر كه معراج مرا * نيست بر معراج يونس اجتبا

آن من بر چرخ و آن او نشيب * زانكه قرب حق فزون است از حسيب

قرب ، نى بالا ، و پستى رفتن است * قرب حق از حبس هستى رستن است

نيست را چه جاى بالاى است و زير ؟ * نيست را نى زود و نى دور است و دير