عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٦

فكرت بد ناخن پرزهر دان

فكرت بد ناخن پرزهر دان

فكرت بد ناخن پرزهر دان

روى نفس مطمئنّه در جسد * زخم ناخنهاى فكرت مىكشد

فكرت بد ناخن پرزهر دان * مىخراشد در تعمّق روى جان

تا گشايد عقدهء اشكال را * در حدث كرده است زرّين بال را

عقده را بگشاده گير اى منتهى * عقده سخت است بر كيسهء تهى

در گشاد كيسها گشتى تو چير * عقدهء چند دگر بگشاده گير

عقدهء كان بر گلوى ماست سخت * كه بدانى كه خسى يا نيكبخت

حلّ اين اشكال كن گر آدمى * خرج اين دم كن ، اگر آدم‌دمى

حدّ اعيان و عرض دانسته گير * حدّ خود را دان ، كزين نبود گريز

تا بدانى حدّ از اين حد مىگريز * تا به بىحد دررسى اى خاك‌بيز

عمر در محمول و در موضوع رفت * بىبصيرت ، عمر در مسموع رفت

هر دليلى بىنتيجه بىاثر * باطل آمد ، در نتيجه خود نگر

جز به مصنوعى نديدى صانعى * بر قياس اقترانى قانعى

مىفزايد در وسايط فلسفى * از دلايل ، باز برعكس صفى

اين گريزد از دليل و از حجيب * از پى مدلول سر برده به جيب

از دخان او را دليل آتش است * بىدخان ما را در اين آتش خوش است

خاصه اين آتش كه از قرب ولا * از دخان نزديك‌تر آمد به ما

پس سيه‌كارى بود رفتن ز جان * بهر تخبيلات جان ، سوى دخان