عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٢

ذوق توبه نقل هر سرمست نيست

شاه لا تأسوا على ما فاتكم * كى شود از قدرتش مطلوب گم ؟

از تناقضهاى دل پشتم شكست * بر سرم جانا بيا مىمال دست

سايهء خود از سر من برمدار * بىقرارم ، بىقرارم ، بىقرار

گر نيم لايق ، چه باشد گر دمى * ناسزايى را بپرسى در غمى ؟

مر عدم را خود چه استحقاق بود * كه برو لطفت چنين درها گشود

توبه ، بىتوفيقت ، اى نور بلند * چيست جز بر ريش توبه ريشخند ؟

سبلتان توبه يك‌يك بركنى * توبه سايه است و تو ماه روشنى

اى ز تو ويران دكان و منزلى * چون ننالم چون بيفشارى دلم ؟

چون گريزى ؟ زانكه بىتو زنده نيست * بىخداونديت بود بنده نيست

جان من بستان ، تو اى جان را اصول * زانكه بىتو گشته‌ام از جان ملول

عاشقم من بر فن ديوانگى * سيرم از فرهنگى و فرزانگى

ندم و استغفار هم در دست نيست * ذوق توبه نَقل هر سرمست نيست

دل به سختى همچو روى و سنگ و خشت * كه شكافد توبه آن را بهر كشت

هر دلى را سجده هم دستور نيست * مزد رحمت ، قسم هر مزدور نيست

هين به پشت آن مكن جرم و گناه * كه : كنم توبه ، درآيم در پناه

مىببايد تاب و آبى توبه را * شرط شد برق و سحابى توبه را

آتش و آبى ببايد ميوه را * شرط باشد ابر و برق اين شيوه را