عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣١١

همتى مىدار از بهر خدا

همتى مىدار از بهر خدا

همتى مىدار از بهر خدا

بينى اندر دلق ، مهترزاده‌اى * سر برهنه در بلا افتاده‌اى

از هواى نابكارى سوخته * اقمشه و املاك خود بفروخته

خوار گشته در ميان قوم خويش * مرهمش ناياب و دل ريش از مريش « 1 »

خان‌ومان رفته ، شده بدنام و خوار * كم‌دشمن مىرود ادبيروار

زاهدى بيند ، بگويد : اى كيا * همتى مىدار از بهر خدا

كاندر اين ادبار زشت افتاده‌ام * مال و زر و نعمت از كف داده‌ام

همّتى تا بو كه من زين وارهم * زين گل تيره بود كه برجهم

اين دعا مىخواهد از هر عام و خاص * كالخلاص و الخلاص و الخلاص

دست باز و پاى باز و بند نى * نه موكّل بر سرش ، نه آهنى

از كدامين بند مىخواهد خلاص ؟ * وز كدامين حبس مىجويد مناص ؟

بند تقدير و قضاى مختفى * كه نبيند آن به جز جان صفى

گرچه پيدا نيست آن در مكمن است * بدتر از زندان و بند آهن است

زانكه آهنگر مر آن را بشكند * حفره‌گر هم خشت زندان بركند

اى عجب اين بند زندان گران * عاجز از تكسير آن آهنگران

بعد درماندن چه افسوس و چه آه ؟ * بيش از آن بايست اين دود سياه

آن زمان كه حرص جنبيد و هوس * آن زمان مىگو كه اى فريادرس

كان زمان پيش از خراب بصره است * بو كه بصره وارهد هم زان شكست

آن زمان كه ديو مىشد راهزن * آن زمان بايست ياسين خواندن

چون‌كه عمرت برد ديو فاضحه * بىنمك باشد اعوذ و فاتحه

گرچه باشد بىنمك اكنون حنين * هست غفلت بىنمك‌تر ز آن ، يقين

همچنين هم بىنمك مىنال نيز * كه ذليلان را نظر كن اى عزيز

قادرى ، بىگاه باشد يا به گاه * از تو چيزى فوت كى شد اى إله ؟

( 1 ) - مريش : مجهول كوشيدن .