عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣١٠

كاوشى در معنى توبه

چه حلالى خواست مىبايد ز من ؟ * كه منم مجرم‌تر اهل زمن

آنچه گفتيدم ز بد از صد يكى است * بر من اين كشف است اگر كس را شكى است

من همىدانم و آن ستّار من * جرمها و زشتى كردار من

اول ابليسى مرا استاد بود * بعد از آن ابليس پيشم باد بود

حق بديد آن جمله را ، ناديده كرد * تا نگردم در فضيحت روى زرد

باز ، رحمت پوستين‌دوزيم كرد * توبهء شيرين چو جان روزيم كرد

هرچه كردم ، جمله ناكرده گرفت * طاقت ناكرده ، آورده گرفت

همچو سرو و سوسنم آزاد كرد * همچو بخت و دولتم دلشاد كرد

نام من در نامهء پاكان نوشت * دوزخى بودم ، ببخشيدم بهشت

آه كردم ، چون رسن شد آه من * گشت آويزان رسن در چاه من

آن رسن بگرفتم و بيرون شدم * شاد و زفت و فربه و گلگون شدم

در بن چاهى همىبودم زبون * در همه عالم نمىگنجم كنون

آفرين‌ها بر تو بادا اى خدا * ناگهان كردى مرا از غم جدا

مىزنم نعره در اين روضه عيون * خلق را يا ليت قومى يعلمون

گر سر هر موى من گردد زبان * شكرهاى تو نيايد در بيان

بعد از آن آمد كسى كز مرحمت * دختر سلطان ما مىخواندت

جز تو دلّاكى نمىخواهد دلش * كه بمالد يا بشويد با گلش

گفت رورو ، دست من بىكار شد * اى نصوح تو كنون بيمار شد

رو كسى ديگر بجو اشتاب و تفت * كه مرا و اللّه دست از كار رفت

با دل خود گفت كز حد رفت جرم * از دل من كى رود آن ترس و گُرم ؟

من بُمردم يكره و باز آمدم * من چشيدم تلخى مرگ و عدم