عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٩

كاوشى در معنى توبه

او همىزاريد و صد قطره روان * كه درافتادم به جلّاد و عوان

تا نميرد هيچ افرنگى چنين * هيچ ملحد را مبادا اين‌چنين

نوحه‌ها مىكرد او بر جان خويش * روزى عزرائيل ديده پيش‌پيش

اى خدا و اى خدا چندان بگفت * كان در و ديوار با او گشت جفت

در ميان يا رب و يا رب بد او * بانگ آمد در ميان جستجو

جمله را جُستيم ، پيش‌آ اى نصوح * گشت بىهوش آن زمان ، پرّيد روح

همچو ديوار شكسته درفتاد * هوش و عقلش رفت ، و او شد چون جماد

چون‌كه روحش رفت از تن بىامان * سرّ او با حق بپيوست آن زمان

چون تهى گشت و وجود او نماند * باز جانش را خدا در پيش خواند

چون شكست او كشتى او بىمراد * در كنار رحمت دريا فتاد

جان به حق پيوست چون بىهوش شد * موج رحمت آن زمان در جوش شد

چون‌كه جانش وارهيد از ننگ تن * رفت شادان پيش اصل خويشتن

بانگ آمد ناگهان كه رفت بيم * يافت شد كم گشت آن درّ يتيم

يافت شد و اندر فرج دريافتيم * مژدگانى ده كه گوهر يافتيم

از غريو و نعره و دستك زدن * پر شد آن حمّام قد زال الحزن

آن نصوح رفته باز آمد به خويش * ديد چشمش تابش صد روز پيش

مى حلالى خواست از وى هركسى * بوسه مىدادند بر رويش بسى

بدگمان بوديم ما را كن حلال * گوشت تو خورديم اندر قيل و قال

زانكه ظن جمله بر وى بيش بود * چون‌كه در قربت ز جمله پيش بود

خاص دلّاكش بد و محرم ، نصوح * بلكه همچون دو تنى يك گشت روح

گوهر ار بُرده‌ست ، او برده‌ست و بس * زو ملازم‌تر به تركان نيست كس

اول او را خواست جستن در نبرد * بهر حرمت داشتش تأخير كرد

تا بود كان را بيندازد به‌جا * اندر اين مهلت رهاند خويش را

اين حلالىها از او مىخواستند * وز براى عذر برمىخواستند

گفت بد فضل خداى دادگر * ورنه ز آن چم گفته شد هستم بَتَر