عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٨

كاوشى در معنى توبه

آن دعا از هفت گردون درگذشت * كار آن مسكين به آخر خوب گشت

كان دعاى شيخ نى چون هر دعاست * فانى است و گفت او گفته خداست

چون خدا از خود سؤال كد كند * پس دعاى خويش را چون رد كند ؟

يك سبب انگيخت صنع ذو الجلال * كه رهانيدش ز نفرين و و بال

اندر آن حمّام پر مىكرد طشت * گوهرى از دختر شه ياوه گشت

گوهرى از حلقه‌هاى گوش او * ياوه گشت و هر زنى در جستجو

پس در حمّام را بستند سخت * تا بجويند اولش در زير رخت

رختها جستند و آن پيدا نشد * دزد گوهر نيز هم رسوا نشد

پس بجد جُستن گرفتند از گزاف * در دهان و گوش و اندر هر شكاف

بانگ آمد كه همه عريان شويد * هركه هستيد ار عجوز ور نَويد

يك‌به‌يك را حاجبه جستن گرفت * تا پديد آيد گهر دانه شگفت

آن نصوح از ترس شد در خلوتى * روى زرد و لب كبود از وحشتى

پيش چشم خويش او مىديد مرگ * زفت مىلرزيد او مانند برگ

گفت يا رب بارها برگشته‌ام * توبه‌ها و عهدها بشكسته‌ام

كرده‌ام آنها كه از من مىسزيد * تا چنين سيل سياهى دررسيد

نوبت جستن اگر در من رسد * وه كه جان من چه سختىها كشد

در جگر افتاده‌استم صد شرر * در مناجاتم ببين دود جگر

اين‌چنين اندوه كافر را مباد * دامن رحمت گرفتم ، داد داد

كاشكى مادر نزادى خود مرا * يا مرا شيرى بخوردى در چرا

اى خدا آن كن كه از تو مىسزد * كه ز هر سوراخ مارم مىگزد

جان سنگين دارم و دل آهنين * ورنه خون گشتى در اين رنج و حنين

وقت تنگ آمد مرا و يك نفس * پادشاهى كن مرا فريادرس

گر مرا اين بار ستّارى كنى * توبه كردم من ز هر ناكردنى

توبه‌ام بپذير اين بار دگر * تا ببندم بهر توبه صد كمر

من اگر اين بار تقصيرى كنم * پس دگر مشنو دعا و گفتنم