عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٧

كاوشى در معنى توبه

بود مردى پيش از اين نامش نصوح * بد ز دلّاكى زن او را فتوح

بود روى او چو رخسار زنان * مردى خود را همىكرد او نهان

او به حمّام زنان دلّاك بود * در دغا و حيله بس چالاك بود

سالها مىكرد دلّاكى و كس * بو نبرد از حال و سِر آن هوس

زانكه آواز و رخش زن‌وار بود * ليك شهوت كامل و بيدار بود

چادر و سربند پوشيده نياب * مرد شهوانى و در غرّه شباب

دختران خسروان را زين طريق * خوش همىماليد و مىشست آن عشيق

توبه‌ها مىكرد و پا درمىكشيد * نفس كافر توبه‌اش را مىدريد

رفت پيش عارفى آن زشت‌كار * گفت ما را در دعايى ياد دار

سرّ آن دانست آن آزادمرد * ليك چون حلم خدا پيدا نكرد

بر لبش قفل است و در دل رازها * لب خموش و دل پر از آوازها

عارفان كه جام حق نوشيده‌اند * رازها دانسته و پوشيده‌اند

هركه را اسرار دل آموختند * مهر كردند و دهانش دوختند

سست خنديد و بگفت اى عشوه‌ده * زانكه مىدانى خدايت توبه ده