عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠١

عشق ارزد صد چو خرقه كالبد

تو ز صد ينبوع شربت مىكشى * هرچه زان صد كم شود ، كاهد خوشى

چون بجوشد از درون چشمه‌اى * ز استراق چشمها كردى غنى

قرةالعينت چو ز آب و گل بود * راتبه اين قرة درد دل بود

قلعه را چون آب آيد از برون * در زمان امن باشد پرفزون

چون‌كه دشمن گرد آن حلقه كند * تا كه اندر خونشان غرقه كند

آب بيرون را ببرند آن سپاه * تا نباشد قلعه را ز آنها پناه

آن زمان يك چاه شورى از درون * به ز صد جيحون شيرين از برون

قاطع الأسباب لشكرهاى مرگ * همچو دى آيد به قطع شاخ و برگ

در جهان نبود مددشان از بهار * جز مگر در جان بهار روى يار

زان لقب شد خاك را دار الغرور * كه كَشَد پا را سپس يوم العُبور

پيش از آن بر راست بر چپ مىدويد * كه بچينم درد تو ، چيزى نچيد

او بگفتى مر تو را وقت غمان * دور از تو رنج و ده كه در ميان

چون سپاه ريح آمد ، بست دم * خود نمىگويد تو را من ديده‌ام

حق پى شيطان بدين‌سان زد مثل * كه تو را در رزم آرد با حيل

كه تو را يارى دهم من با توام * در خطرها پيش تو من مىدوم

سپرت باشم گهِ تير خدنگ * مخلص تو باشم اندر وقت تنگ

جان فداى تو كنم در انتعاش * رستمى ، شيرى هلا مردانه باش

سوى كفرش آورد زين عشوه‌ها * آن جوال خدعه و مكر و دها

چون قدم بنهاد ، در خندق فتاد * او به قاهاقاه خنده لب گشاد

هى بيا من طمع‌ها دارم ز تو * گويدش رَورَو كه بىزارم ز تو

تو نترسيدى ز عدل كردگار * من همىترسم ، تو دست از من بدار

گفت حق او خود جدا شد از بهى * تو بدين تزويرها هم كى رهى ؟

فاعل و مفعول در روزشمار * روسياهند و حريف سنگسار

رهزن و رهرو يقين در حكم و داد * در چَهِ بعدند در بئس المهاد

گول را و غول را كو مىفريفت * از خلاص و فوز مىبايد شكيفت