عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٠

عشق ارزد صد چو خرقه كالبد

كعبهء جبريل جانها سدرهء * قبله عبد البطون شد سفرهء

قبلهء عارف بود نور وصال * قبلهء عقل مُفلسف شد خيال

قبلهء معنى و ران صبر و درنگ * قبلهء صورت‌پرستان نقش و رنگ

قبلهء باطن به‌سان ذو المنن * قبلهء ظاهرپرستان روى زن

رزق ما در كأس زرين شد عُقار « 1 » * وان سگان را آب تُتماج و تغار

لايق آنكه به دو خو داده‌ايم * درخور آن رزق بفرستاده‌ايم

خوى آن را عاشق نان كرده‌ايم * خوى اين را مست جانان كرده‌ايم

چون به خوى خود خوشى و خرّمى * پس چه از در خورد خوبت مىرمى ؟

مادگى خوش آمدت ، چادر بگير * رستمى خوش آمدت ، جوشن پذير

جوز پوسيده است دنيا ، اى امين * امتحانش كم كن ، از دورش ببين

اهل دنيا جملگان زندانيند * انتظار برگ دار فانيند

جز مگر نادر يكى فردا نيى * تن به زندان ، جان او كيوانيى

كاروبار انبيا و مرسلون * هست از افلاك و اخترها برون

تو برون رو هم ز افلاك و دَوار * وانگهان نظاره كن آن كار و بار

در ميان بيضهء چون فرخها * نشنوى تسبيح مرغان هوا

عشق ارزد صد چو خرقه كالبد

عشق ارزد صد چو خرقه كالبد

عشق ارزد صد چو خرقه كالبد * كه حياتى دارد و حسّ و خرد

خاصه خرقه ملك دنيا كابتر است * پنج دانگ مستيش دردسر است

ملك دنيا تن‌پرستان را حلال * ما غلام ملك عشق بىزوال

حامل عشقم تو معزولم مكن * جز به عشق خويش مشغولم مكن

حبّذا كاريز اصل چيزها * فارغت آرد از اين كاريزها

( 1 ) - عقار : شراب ، مى .