عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٨

مثل

غم ز دل هرچه بريزد يا برد * در عوض حقا كه بهتر آورد

خاصه آن را كه يقينش باشد اين * كه بود غم بندهء اهل يقين

گر ترش‌رويى نيارد ابر و برق * رز بسوزد از تبسم‌هاى شرق

هفت سال ايوب در صبر و رضا * در بلا خوش بود با ضيف خدا

تا چو واگردد بلاى سخت‌رو * پيش حق گويد به صد كون شكر او

كز محبّت با من محبوب‌كش * رو نكرد ايوب يك لحظه ترش

از وفا و خجلت علم خدا * بود چون شير و عسل او با بلا

فكر در سينه درآيد نو به نو * خندخندان پيش او تو باز رو

كه اعذنى خالقى من شرّه * لا تحرّمنى بك من برّه

ربّ اوزعنى لشُكر ما ارى * لا تعقّب حسرة لى ان مضى

آن ضمير رو ترش را پاس دار * وان ترش را چون شكر شيرين شمار

بو كه آن گوهر به دست او بود * جهد كن تا از تو او راضى رود

ور نباشد گوهر و نبود غنى * عادت شيرين شدن افزون كنى

جاى ديگر سود دارد عادتت * ناگهان روزى برآيد حاجتت

فكرتى كز شاديت مانع شود * آن به امر و حكمت صانع شود

تو مگو فرعى است ، او را اصل گير * تا بوى پيوسته بر مقصود چير

ور تو آن را فرع گيرى و مضر * چشم تو در اصل باشد منتظر

زهر آمد انتظار اندر چشش * دايما در مرگ باشى زان روش

اصل دان اين را بگيرش در كنار * باز ره دايم ز مرگ انتظار