عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٠

از خيالى گشته شخصى پرشكوه

ديدم اندر خانه من نقش و نگار * بودم اندر عشق خانه بىقرار

بودم از گنج نهانى بىخبر * ورنه دستنبوى من بودى تبر

آه اگر داد تبر را دادمى * اين زمان غم را تبرّا دادمى

چشم را بر نقش مىانداختم * همچو طفلان عشق‌ها مىباختم

بس نكو گفت آن حكيم كاميار * كه تو طفلى خانه پرنقش‌ونگار

در الهىنامه بس اندرز كرد * كه برآر از دودمان خويش كرد

اى بسا كارا كه اول صعب گشت * بعد از آن بگشاده شد سختى گذشت

بعد نوميدى بسى اميدهاست * از پس ظلمت بسى خورشيدهاست

هركسى شد بر خيالى ريش گاو * كشته بر سوداى گنجى گنج‌كاو

از خيالى گشته شخصى پرشكوه * روى آورده به معدنهاى كوه

وز خيالى آن دگر با جهد مر * رو نهاده سوى دريا بهر دُر

وان دگر بهر ترهّب در كنشت * و آن يكى اندر حريصى بهر كشت

از خيال آن رهزن رسته شده * وز خيال اين مرهم خسته شده

در پرىخوانى يكى دل كرده گم * بر نجوم آن ديگرى بنهاده سم

اين روشها مختلف شد در برون * زان خيالات ملوّن اندرون

اين در آن حيران شده ، كان بر چيست ؟ * هر چشنده آن دگر را نافى است

آن خيالات ار نبد نامؤتلف * چون ز بيرون شد روشها مختلف ؟

قبلهء جان را چون پنهان كرده‌اند * هركسى رو جانبى آورده‌اند

همچو قومى كه تحرى مىكنند * بر خيال قبله سويى مىتنند