عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٨٦

مثل

همچنان‌كه آن جنين را طمع خون * كان غذاى اوست در اوطان دون

از حديث اين جهان محجوب كرد * غير خون او مىنداند چاشت خورد

بنده مىنالد به حق از درد و نيش * صد شكايت مىكند از رنج خويش

حق همىگويد كه آخر رنج و درد * مر تو را لابه‌كنان و راست كرد

اين گله زان نعمتى كن كت زند * از در ما دور و مطرودت كند

در حقيقت هر عدو داروى توست * دوستار و صادق و دلجوى توست

كه از او اندر گريزى در خلا * استعانت جويى از لطف خدا

در حقيقت دوستانت دشمنند * كه ز حضرت دور و مشغولت كنند

زين سبب بر انبيا رنج و شكست * از همه خلق جهان افزون‌تر است

تا ز جانها جانشان شد زفت‌تر * كه نديدند آن بلا قومى دگر

پوست از دارو بلاكش مىشود * چون اديم طايفى خوش مىشود

ورنه تلخ و تيز ماليد درو * گنده گشتى تا خوش و ناپاك بود

آدمى را پوست نامدبوغ دان * از رطوبتها شده زشت و گران

تلخ و تيز و مالش بسيار ده * تا شود پاك و لطيف و با فره

ور نمىتابى رضا ده اى عيار * كه خدا ربحت دهد ، بىاختيار

كه بلاى دوست تطهير شماست * علم او بالاى تدبير شماست

چون صفا بيند ، بلا شيرين شود * خوش شود دارو ، چو صحّت‌بين شود

بُرد بيند خويش را در عين مات * پس بگويد اقتلونى يا ثقات