عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٧٨

در تفسير آيه : « إِنَّ الْإِنْسانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ »

شكر او آن بود ، اى بنده جليل * كه شد او نمرود و سوزنده خليل

اين زمان كافر شد و ره مىزند * كبر و دعواى خدايى مىكند

رفته سوى آسمان با جلال * با سه كركس تا كند با من قتال

صد هزاران طفل بىتلويم « 1 » را * كشته تا يابد وى ابراهيم را

كه منجّم گفت اندر حكم سال * زاد خواهد دشمنى بهر قتال

هين بكن در دفع دشمن احتياط * هركه مىزاييد ، مىكشت از خباط

كورى او ، رست طفل وحىكش * ماند خونهاى دگر در گردنش

از پدر يابيد آن ملك عجب * يا غرورش داد ظلمات نسب

ديگران را گر امُ و اب شد حجيب * او ز ما يابيد گوهرها به جيب

گُرگِ درّنده است نفس بد يقين * چه بهانه مىنهى بر هر قرين ؟

در ضلالت هست صد كَل را كُلَه * نفس زشتت كفرناك پرسفه

زين سبب مىگويم ، اى بنده فقير * سلسلَه از گردن سگ برمگير

گر معلَّم گشت اين سگ ، هم سگ است * باش ذلّت نفسه كوبد رگ است

فرض مىآرى به‌جا ، گر طايفى * بر سهيلى ، چون اديم طايفى

تا سهيلت واخرد زين شر پوست * تا شوى چون موزه‌اى بر پاى دوست

جمله قرآن شرح خبث نفسهاست * بنگر اندر مصحف ، آن چشمت كجاست ؟

ذكر نفس عاديان كآلت بيافت * در قتال انبيا مو مىشكافت

قرن‌قرن از شوم نفس بىادب * ناگهان اندر جهان مىزد لهب

( 1 ) - تلويم : بىتقصير و گناه .