عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٧١

آن گداز عاشقان باشد نمو

لا تكن طوع الهوى مثل الحشيش * انّ ظل العرش اولى من عريش

چون شدى دور از حضور اوليا * در حقيقت گشته‌اى دور از خدا

سايهء شاهان طلب ، هر دم شتاب * تا شوى زان سايه بهتر ز آفتاب

رو بخسب اندر پناه مقبلى * بو كه آزادت كند صاحب‌دلى

گر سفر دارى ، بدين نيّت برو * ور حضر باشد از اين غافل مشو

دربه‌در مىگرد و مير و كو بكو * جستجو كن جستجو كن جستجو

تا توانى ز اوليا رو برمتاب * جهد كن و اللّه اعلم بالصواب

آن گداز عاشقان باشد نمو

آن گداز عاشقان باشد نمو

آن گداز عاشقان باشد نمو * همچو مه اندر گدازش تازه‌رو

جمله رنجوران دوا دارند اميد * نالد اين رنجور ، كم افزون كنيد

اين سقام عشق ، جان صحّت است * رنجهااش حسرت هر راحت است

خوش‌تر از اين هم نديدم شربتى * زين مرض بهتر نباشد صحّتى

زين گنه بهتر نباشد طاعتى * سالها ، نسبت بدين دم ، ساعتى

اى تن اكنون دست خود از جان بشو * ور نمىشويى ، جز اين جانى بجو

با دو پا در عشق نتوان تاختن * با يكى سر عشق نتوان باختن

زين سبب هنگامه‌ها شد كل هدر * هست اين هنگامه هر دم گرمتر

معدن گرمى است اندر لامكان * هفت دوزخ از شرارش يك دخان