عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٦١

در حديث آمد كه روز رستخيز

مىبرندش ، مىسپوزندش به نيش * كه برو اى سگ به كهدانهاى خويش

مىكشد پا بر سر هر راه او * تا بود كه برجهد زان چاه او

منتظر مىايستد ، تن مىزند * در اميدى روى واپس مىكند

اشك مىبارد چو باران خزان * خشك اميدى ، چه دارد او جز آن ؟

هر زمانى روى واپس مىكند * رو به درگاه مقدس مىكند

پس ز حق امر آيد از اقليم نور * كه بگوييدش كه اى بطّال مور « 1 »

انتظار چيستى ؟ اى كان شر ؟ * رو چه واپس مىكنى ؟ اى خيره‌سر

نامه‌ات آن است كت آمد به دست * اى خداآزار و اى شيطان‌پرست

بيهده چه مول « 2 » مولى مىزنى ؟ * در چنين چه كو اميد روشنى ؟

نى تو را از روى ظاهر طاعتى * نى تو را در سرّ و باطن نيّتى

نى تو را در شب مناجات و قيام * نى تو را در روز پرهيز و صيام

نى تو را حفظ زبان ز آزار كس * نى نظر كردن به عبرت پيش و پس

پيش چبود ياد مرگ و نزع خويش * پس چه باشد مردن ياران ز پيش ؟

نى تو را بر ظلم توبه نى خروش * اى دغا گندم‌نماى جوفروش

چون جزا سايه است ، اى قد تو خم * سايهء تو كج فتد در پيش هم

زين قبيل آيد خطابات درشت * كه شود كه را از آن هم گوژپشت

بنده گويد آنچه فرمودى بيان * صد چنانم ، صد چنانم ، صد چنان

خود تو پوشيدى بترها را به حلم * ورنه مىدانى فضيحت‌ها به علم

ليك بيرون از جهاد و فعل خويش * از وراى خير و شر و كفر و كيش

وز نياز عاجزانه خويشتن * وز خيال و وهم من يا صد چو من

بودم اميدى به محض لطف تو * از براى راست باشى اى عفوّ

بخشش محضى ز داد بىعوض * بودم اميد اى كريم بىغرض

رو سپس كردم بدان محض كرم * سوى فعل خويشتن مىننگرم

سوى آن اميد كردم روى خويش * كه وجودم داده‌اى از پيش‌پيش

( 1 ) - در نسخه قونيه : عور . ( 2 ) - مول : بر وزن غول ، درنگ كردن .