عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٨

عفو كن از مست خود اى عفومند

اين گروه مجرمان هم اى مجيد * جملهء سرهاشان به ديوارى رسيد

بر خطا و جرم خود واقف شدند * گرچه مات كعبتين شه بدند

رو به تو كردند اكنون اه‌كنان * اى كه لطفت مجرمان را ره‌كنان

راه ده آلودگان را العجل * در فرات عفو و عين « 1 » مغتسل

تا كه غسل آرند زان جرم دراز * در صف پاكان روند اندر نماز

اندر آن صفهاى ز اندازه برون * غرقگان نور نحن الصافّون « 2 »

چون سخن در وصف اين حالت رسيد * هم قلم بشكست و هم كاغذ دريد

گر حجابستت برون رو ، ز احتجاب * تا ببينى پادشاهىّ عجاب

عفو كن از مست خود اى عفومند

عفو كن از مست خود اى عفومند

گرچه بشكستند جامت قوم مست * آنكه مست از تو بود عذريش هست

مستى ايشان به اقبال و به مال * نى ، ز باده تست اى شيرن فعال

اى شهنشه ، مست تخصيص تواند * عفو كن از مست خود ، اى عفومند

لذّت تخصيص تو وقت خطاب * آن كند كه نايد از صد خم شراب

چون‌كه مستم كرده‌اى حدّم مزن * شرع مستان را نبيند حد زدن

كوه‌ها چون ذرّه‌ها سرمست تو * نقطه و پرگار و خط در دست تو

فتنه ، كه لرزند ازو ، لرزان توست * هر گران‌قيمت گهر ، ارزان توست

رغبت ما از تقاضاى تو است * جذبهء حق است هم چاره ز دست

از تقاضاى تو مىخارد سرم * اى به مرده من به پيش آن كرم

پيش آب زندگانى كس نمرد * پيش آبت آب حيوان است درد

مرگ‌آشامان ز عشقت زنده‌اند * دل ز جان و آب جان بركنده‌اند

آب عشق تو چو ما را دست داد * آب حيوان شد به پيش ما كساد

( 1 ) - عين : چشمه . ( 2 ) - اشاره به آيه 165 ، از سوره الصافات .