عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٧

هيچ مرده نيست پرحسرت ز مرگ

هيچ مرده نيست پرحسرت ز مرگ

هيچ مرده نيست پرحسرت ز مرگ

هيچ مرده نيست پرحسرت ز مرگ * حسرتش آن است كش كم بود برگ

ورنه از چاهى به صحرا اوفتاد * در ميان دولت و عيش و گشاد

زين مقام ماتم و ننگين مناخ * نقل افتادش به صحراى فراخ

مقعد صدقى « 1 » نه ايوانى دروغ * بادهء خاصى ، نه مستيى ز دوغ

مقعد صدقش جليس حق شده * رسته زين آب و گل آتشكده

ور نكردى زندگانىّ منير * يك دو دم مانده است ، مردانه بمير

بانگ مىآيد تعالوا از كرم * بعد از آن رجعت نماند آن حرص و غم

بس غريبىها كشيديد از جهان * قدر من دانسته باشيد اى مهان

زير سايهء اين درختم مست ناز * هين بيندازيد پاها را دراز

پاىهاى پرعنا از راه دين * بر كنار و دست حوران خالدين

حوريان گشته مغمّز ، مهربان * كز سفر باز آمدند اين صوفيان

صوفيان صافيان چون نور خور * مدّتى افتاده بر خاك و قذر

بىاثر پاك از قذر بازآمدند * همچون نور خور سوى قرص بلند

( 1 ) - اشاره به آيه : « فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ » سوره القمر ، آيه 55 .