عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٣

صانع خواست ايجاد بشر

قهر حق بهتر ز صد حلم من است * منع كردن جان ز حق جان كندن است

بدترين قهرش به از حلم دو كون * نعم ربّ العالمين و نعم عون

لطف‌هاى مضمر اندر قهر او * جان سپردن جان فزايد بهر او

هين رها كن بدگمانى و ضلال * سر قدم كن چون‌كه فرمودت : تعال

آن تعال او تعالىها دهد * مستى و جفت و نهالىها دهد

بارى آن امر سنى را هيچ‌هيچ * من نيارم كرد وهن و پيچ‌پيچ

اين همه بشنيد آن خاك نژند * زان گمان بد ، بدش بر گوش‌بند

باز از نوعى دگر آن خاك پست * لابه و سجده همىكردش چو مست

گفت نى ، برخيز زين نبود زيان * من سر و جان مىنهم رهن و ضمان

لابه منديش و مكن لابه دگر * جز بدان شاه رحيم دادگر

گوش من از گفت غير او كر است * او مرا از جان شيرين جان‌تر است

جان چه باشد كش گزينم بر كريم * كيك كه بود كه بسوزم زو كليم ؟

من ندانم خير ، الّا خير او * صم بكم عمى من از غير او

گوش من كرّ است از زارىكنان * كه منم در كفّ او همچون سنان

احمقانه از سنان رحمت مجو * زان شهى جو ، كان بود در دست او

من چو كلكم در ميان اصبعين * نيستم در صفّ طاعت بين‌بين

خاك را مشغول كرد او در سخن * يك كفى بربود از آن خاك كهن

ساحرانه درربود از خاكدان * خاك مشغول سخن چون بىخودان

برد تا حق تربت بىرأى را * تا به مكتب آن گريزان‌پاى را

گفت يزدان كه : به علم روشنم * كه تو را جلّاد اين خلقان كنم

گفت يا رب دشمنم گيرند خلق * چون فشارم خلق را در مرگ خلق

تو روا دارى خداوند سنى * كه مرا مبغوض و دشمن‌رو كنى ؟

گفت اسبابى پديد آرم عيان * از تب و قولنج و سرسام و سنان

كه بگردانم نظرشان را ز تو * در مرضها و سببهاى سه تو

گفت يا رب بندگان هستند نيز * كه سببها را بدرّند اى عزيز