عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٢

صانع خواست ايجاد بشر

تو فرشتهء رحمتى ، رحمت نما * حامل عرش و قبلهء دادها

عرش معدنگاه داد و معدلت * چارجو در زير او بر مغفرت

من از اين تقليب بويى مىبرم * بدگمانى مىدود اندر سرم

اى شفا و رحمت اصحاب درد * تو همان كن ، كان دو نيكوكار كرد

زود اسرافيل بازآمد به شاه * گفت عذر و ماجرا نزد إله

كز برون فرمان بدادى كه بگير * عكس آن الهام دادى كه مگير

امر كردى در گرفتن ، سوى گوش * نهى كردى از قساوت ، سوى هوش

سبق رحمت گشت غالب بر غضب * اى بديع افعال نيكوكار يا رب

گفت يزدان زود عزرائيل را * كه ببين آن خاك پرتخييل را

آن ضعيف زال ظالم را بياب * مشت خاكى زو بياور هين شتاب

رفت عزرائيل سرهنگ قضا * سوى كرهء خاك بهر اقتضا

خاك ، بر قانون ، نفير آغاز كرد * داد سوگندش ، بسى سوگند خورد

كى غلام خاص و اى حمال عرش * اى مطاع الأمر اندر عرش و فرش

رو ، به حق رحمت رحمان فرد * رو به حق آنكه با تو لطف كرد

حق شاهى كه جز او معبود نيست * پيش او زارى كس مردود نيست

گفت نتوانم بدين افسون كه من * سر بتابم ز آمر سرّ و علن

گفت آخر امر فرمود او به حلم * هر دو امرند ، آن بگير از راه علم

گفت آن تأويل باشد يا قياس * در صريح امر ، كم جو التباس

فكر خود را گر كنى تأويل ، به * كه كنى تأويل اين نامشتبه

دل همىسوزد مرا بر لابه‌ات * سينه‌ام پرخون شد از شورابه‌ات

نيستم بىرحم ، بل زان هر سه پاك * رحم بيش استم ز درد دردناك

گر طپانچه مىزنم من بر يتيم * ور دهد حلوا به دستش آن حليم

اين طپانچه خوش‌تر از حلواى او * ور شود غره به حلوا ، واى او

بر نفير تو جگر مىسوزدم * ليك حق لطفى همىآموزدم

لطف مخفى در ميان قهرها * در حدث پنهان ، عقيق بىبهاست