عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٥١

صانع خواست ايجاد بشر

گفت نامى كه ز هولش اى بصير * هفت گردون بازماند از مسير

شرمم آمد ، گشتم از نامت خجل * ورنه آسان است نقل مشت گل

كه تو زورى داده املاك را * كه بدرانند اين افلاك را

گفت ميكائيل را تو رو به زير * مشت خاكى در ربا از وى چو شير

چون‌كه ميكائيل شد تا خاكدان * دست كرد آن تا كه بربايد از آن

خاك لرزيد و درآمد در گريز * گشت او لابه‌كنان و اشك‌ريز

سينه‌سوزان لابه كرد و اجتهاد * با سرشك خونيش سوگند داد

كه به يزدان لطيف بىنديد * كه به كردت حامل عرش مجيد

كيل ارزاق جهان را مشرفى * تشنگان فضل را تو مغرقى

زانكه ميكائيل از كيل اشتقاق * دارد و كيّال شد در ارتزاق

كه امانم ده مرا آزاد كن * بين كه خون‌آلود مىگويم سخن

معدن رحم إله آمد ملك * گفت چون ريزم بر آن ريش اين نمك ؟

همچنان‌كه معدن قهر است ديو * كه برآورد از بنىآدم غريو

رفت ميكائيل سوى ربّ دين * خالى از مقصود دست و آستين

گفت اى داناى سرّ و شاه فرد * خاكم از زارى و گريه بسته كرد

آب ديده پيش تو باقدر بود * من نتانستم كه آرم ناشنود

آه و زارى پيش تو بس قدر داشت * من نتانستم حقوق آن گذاشت

پيش تو چون قدر دارد چشم تر * پس چگونه گشتمى استيزه‌گر ؟

گفت اسرافيل را يزدان ما * كه برو زان خاك پر كن كف ، بيا

آمد اسرافيل هم سوى زمين * باز آغازيد خاكستان حنين

كى فرشته صور و اى بحر حيات * كه ز دمهاى تو جان يابد موات

در دمى در صور يك بانگى عظيم * پر شود محشر خلايق از رميم

در دمى در صور گويى : الصّلا * برجهيد اى كشتگان كربلا

اى هلاكت‌ديدگان از تيغ مرگ * برزنيد از خاك سر چون شاخ و برگ

رحمت تو و آن دم گيراى تو * پر شود اين عالم از احياى تو