عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٠

صانع خواست ايجاد بشر

صانع خواست ايجاد بشر

صانع خواست ايجاد بشر

چون‌كه صانع خواست ايجاد بشر * از براى ابتلاى خير و شر

جبرئيل صدق را فرمود رو * مشت خاكى از زمين بستان گرو

او ميان بست و بيامد تا زمين * تا گذارد امر ربّ العالمين

دست سوى خاك برد آن مؤتمر * خاك خود را دركشيد و شد حذر

پس زبان بگشاد خاك و لابه كرد * كز براى حرمت خلّاق فرد

ترك من گو و برو ، جانم ببخش * رو ، بتاب از من عنان خنك رخش « 1 »

در كشاكش‌هاى تكليف و خطر * بهر للّه هل مرا ، اندر مبر

بهر آن لطفى كه حقّت برگزيد * كرد بر تو علم لوح كلّ پديد

تا ملايك را معلّم آمدى * دايما با حق مكلّم آمدى

كه سفير انبيا خواهى بدن * تو حيات جان وحيى ، نه بدن

بر سرافيلت فضيلت بود از آن * كو حيات تن بود تو آن جان

بانگ صورش نشأت تنها بود * نفخ تو نشو دل يكتا بود

جان جان تن حيات دل بود * پس ز دادش داد دل فاضل بود

باز ميكائيل رزق تن دهد * سعى تو رزق دل روشن دهد

او بداد كيل بر كردست ذيل * داد رزق تو نمىگنجد به كيل

هم ز عزرائيل با قهر و عطب * تو بهى ، چون سبق رحمت بر غضب

حامل عرش اين چهارند و تو شاه * بهترين هر چهارى ز انتباه

روز محشر ، هشت بينى حاملانش * هم تو باشى افضل هشت آن زمانش

همچنين برمىشمرد و مىگريست * بوى مىبرد او كزين مقصود چيست

معدن شرم و حيا بد جبرئيل * بست اين سوگندها بر وى سبيل

بس كه لابه كردش و سوگند داد * بازگشت و گفت : يا ربّ العباد

كه نبودم من به كارت سرسرى * ليك ز آنچه رفت تو داناترى

( 1 ) - خنك‌رخش : اسب سفيد .