عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٨

كار براى خدا باقى و براى غير او فانى است

چيز ديگر تازه و نو گفته گير * باز فردا زان شوى سير و نفير

دفع علّت كن ، چو علّت خو شود * هر حديث كهنه پيشت نو شود

تا كه از كهنه برآرد برگ نو * بشكفد آن كهنه صد خوشه ز كو

تلخ از شيرين‌لبان خوش مىشود * خار از گلزار دلكش مىشود

اى بسا از نازنينان ، خاركش * بر اميد گل‌عذار ماه‌وش

اى بسا حمال گشته پشت ريش * از براى دلبر مهروى خويش

كرده آهنگر جمال خود سياه * تا كه شب ، آيد ببوسد روى ماه

خواجه تا شب بر دكانى چارميخ * زانكه سروى در دلش كرده است بيخ

تاجرى دريا و خشكى مىرود * او به مهر خانه‌شينى مىدود

هركه را با مرده سودايى بود * بر اميد زنده سيمايى بود

آن دروگر آورده به چوب * بر اميد خدمت مهروى خوب

بر اميد زنده‌اى كن اجتهاد * كو نگردد بعد روزى دو جماد

مونسى مگزين خسى را ، از خسى * عاريت باشد درو آن مونسى

انس تو با مادر و بابا كجاست * گر به جز حق مونسانت را وفاست

انس تو با دايه و لالا چه شد * گر كسى شايد به غير از حق ، عضد

انس تو با شير و با پستان نماند * نفرت تو از دبيرستان نماند

آن شعاعى بود بر ديوارشان * جانب خورشيد وارفت آن نشان

بر هر آن چيزى كه افتد آن شعاع * تو بر آن هم عاشق آيى اى شجاع

عشق تو بر هرچه آن موجود بود * آن ز وصف حق زراندود بود

چون با اصل رفت و مس بماند * وز زرىّ خويشتن مفلس بماند

طبع سير آمد طلاق او براند * پشت بر وى كرد دست از وى فشاند

زر ز روى قلب در كان مىرود * سوى آن كان رو تو هم كان مىرود

نور از ديوار با خور مىرود * تو بدان خور رو كه درخور مىرود

زين سپس بستان تو آب از آسمان * چون نديدى تو وفا از ناودان