عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣

سخن اوّل

سرّ دو جهان جمله ز پيدا و ز پنهان * شمس الحق تبريز كه بنمود على بود

* * *

بيا كه مير من از بعد مصطفى على است * امام طه و يس و هل اتى على است

امام متقيان و وصى نفس رسول * شهى كه هيچ نيامد خطا ازو على است

كسى بگفت كه تا چند از على گويى * مگر كه درد تو را اى پسر دوا على است

جهانيان همه گر خصم شمس مسكينند * مرا چه غم كه مرا مير و پيشوا على است

* * *

هركه مى مدحت حيدر بچشيد * همچو خضر زندگى از سر گرفت

هركس طالب يارى بود * شمس اعلا دامن حيدر گرفت « 1 »

* * * ناگفته نماند كه در مثنوى و ديوان شمس فعلى نيز فرازهايى از قبيل اشعار مزبور به چشم مىخورد كه واقعيت گفتار قاضى شوشترى را بيشتر به حقيقت نزديك مىكند . همچون :

از على آموز اخلاص عمل * شير حق را دان مطهر از دغل

( 1 ) . همان .