عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٩

سبب تأخير استجابت دعاى مؤمن

تو حياتى مىدهى در هر نفس * كز نفيسى مىنگنجد در نفس

تو حياتى مىدهى بس پايدار * نقد زرّ بىكساد بىغيار

وارثى نابوده يك خوى تو را * اى فلك سجده‌كنان كوى تو را

خلق را از گرگ غم لطفت شبان * چون كليم اللّه شبان مهربان

گوسفندى از كليم اللّه گريخت * پاى موسى آبله شد ، نعل ريخت

در پى او تا به شب در جست‌وجو * وان رمه غايب شده از چشم او

گوسفند از ماندگى شد سست و ماند * آن كليم اللّه گرد از وى فشاند

كف همىماليد بر پشت و سرش * مىنواخت از مهر همچون مادرش

نيم‌ذرّه تيرگى و خشم نى * غير مهر و رحم و آب چشم نى

گفت گيرم بر منت رحمى نبود * طبع تو بر تو چرا استم نمود ؟

با ملايك گفت يزدان آن زمان * كه نبوت را همىزيبد فلان

اى بسا مخلص كه نالد در دعا * تا رود دود خلوصش بر سما

تا رود بالاى اين سقف برين * بوى مجمر از انين المذنبين

پس ملايك با خدا نالند زار * كى مجيب هر دعا ، وى مستجار

بندهء مؤمن تضرّع مىكند * او نمىداند به جز تو مستند