عرفان مثنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٨

يار شب را ، روز مهجورى مده

هركه را آتش پناه و پشت شد * هم مجوسى گشت و هم زردشت « 1 » شد

كل شىء ما خلا اللّه باطل * انّ فضل اللّه غيم هاطل

يار شب را ، روز مهجورى مده

يار شب را ، روز مهجورى مده

يا رب اتمم نورنا فى السّاهره * و انجنا من مفضحات قاهرة

يار شب را ، روز مهجورى مده * جان قربت‌ديده را دورى مده

بعد تو مرگى است با درد و نكال * خاصه بعدى كه بود بعد الوصال

آنكه ديدستت مكن ناديده‌اش * آب زن بر سبزهء باليده‌اش

من نكردم لاابالى در روش * تو مكن هم لاابالى در خلش « 2 »

هين مران از روى خود او را بعيد * آنكه او يك بار آن روى تو ديد

ديد روى جز تو شد غلّ گلو * كلّ شىء ما سوى اللّه باطل

باطلند و مىنمايندم رشد * زانكه باطل باطلان را مىكشد

ذرّه ذرّه كاندر اين ارض و سماست * جنس خود را هريكى چون كهرباست

معده نان را مىكشد تا مستقر * مىكشد مر آب را تفّ جگر

چشم جذاب بتان زين كويها * مغز جويان از گلستان بوىها

زانكه حس چشم آمد رنگ‌كش * حس بينى مىكشد بوهاى خوش

زين كشش‌ها اى خداى رازدان * تو به جذب لطف خود ده‌مان امان

غالبى بر جاذبان اى مشترى * شايد از درماندگان را واخرى

( 1 ) - زردشت و زاردشت و زادهشت و زارهشت و زراپشت و زرادشت و زرهشت و زره‌دشت مجموع نام مردى است كه كيش مغاير انبياء آورده است . ( در حاشيه اصل ) ( 2 ) - خلش : خليدن ، درون كردن .